یک نفر گفته بود فکر کن به کسی که دلت میخواهد زنگ زدهای با او حرف بزن؛

سلام. میدونم که خوبی. دلم تنگ شده برای صدای خندههات، زنگ زدم ببینم اگر هنوز خونهت همون جای قبلیه یه سر بیام و ببینمت. من رو که یادته؟ هنوز هم دلت میخواد با یه چایی داغ ازم استقبال کنی؟ کلی حرف نگفته دارم باهات. راستی هیچوقت فرصت نشد بپرسم چه گلی رو خیلی دوست داری، اشکال نداره با سلیقه خودم برات انتخاب میکنم.

یک پایان تلخ، یک تلخی بی پایان

بشنوید

خواب دیدم برای من، از من نوشتهای. خواب دیدم سکوتت را با کلماتی روشن در هم شکستهای و من بیتابانه تشنه خواندنشان بودم. تو گویی لحظهای بعد قرار است برای ابد ناپدید شوند. با شتاب میخواندم و سعی میکردم آنها را به یاد بسپرم.

کاش یکبار غافلانه در خوابهایم جا میماندم، یا در سطرهای تو..ای کاش.

من اما به اندوهی از تو نیز شاد میشوم.

The Handmaid's Tale

#پیشنهاد

درنهایت آدم بتواند از دردِ عشق، دلتنگی، فراق یا امثالهم بنویسد. اینها گفتنی هستند، کمی که با عنصر ادبیات تلفیق شوند و چاشنی زیبایی به خود بگیرند قابل بیاناند. اغلب شنونده هم دارند. اما خیلی از دردها تکلیفشان مشخص نیست. انقدر تلخ و زهرمار اند که با هیچ چاشنی ای قابل تعارف کردن به مخاطب نیستند. همینها را آدم مینویسد و پاک میکند. مینویسد و پاک میکند. درنهایت نمینویسد.نمیگوید. در درونش انباشته میکند، و رنج لاینحل بودنشان را به دوش میکشد.

إنّی رأیتُ دهراً مِن هجرکَ القیامة

إنّی رأیتُ دهراً مِن هجرکَ القیامة